23 Nisan 2012

Her şey ve Hiçbir şey!




sen benim hiçbir şeyimsin.
yangınını saymazsak eğer kalbimin!...

Yalnızlığa Dair

Yalnız olmak, tercih meselesidir bazen. 

Dinlenmek, kafayı toplamak istersin, yenilenmek istersin, sadece kendini çekmek istersin bazen ve işte salt bu sebeplerle tekil olmak keyif verir; beslenirsin çünkü kendinle.

Beslersin de kendini aynı zaman da.

Yalnız olmak kader değildir; o dönemsel olarak ihtiyaç duyulan bir durumdur.
Seçmeli ders gibi, yaşamak istenecek kıymetli bir suskunluk halidir...

Kadın Olmak Tuhaflıktır

çünkü kadın olmak;
kalpteki derin kesikleri kapatmak yerine,
yüzdeki yaşlanma çizgilerini yok etmeye çalışmak demektir, tabiat gereği.. 

Sorgu

İnsanın uzaklara dalgınlığı, kendi yalnızlığı kadardır.
Kavimler göçü ne ki sevgili, ben seni uğurlamış biriyim şu hayatta...

Bozcaada


Yaşama dair bütün o garip telaşlar,
bütün o anlamsız savaşlar
sona erdiğinde,
benimle bu evde buluşur musun?...
 
 
 
Yaşlanabilirim işte o vakit
gönül rahatlığıyla
huzura katık ettiğimiz
bir kadeh şarap eşliğinde yanıbaşında...

3 Nisan 2012

Zaman ve Kayıplar Monoloğu: Kendimle Konuşmalar-1

Zamanı geri almak mümkün değil, biliyorum. Bunu tecrübe edeli epeyce vakit oldu ne yazık ki. Acıdır bu aslında ama itiraf etmeliyimki farkındalığıda canlı tutuyor bir taraftan. Çünkü yaşadığınız anın değerini bilmenizi ve bir daha asla o anda olduğu gibi aynı tatta olamayacağınız için sıkı sıkı sarılmanızı sağlıyor bir süre sonra sadece anı olacak o zaman dilimine.
Yaşıyoruz, tüketiyoruz ve insan olmanın gereği bu doğal süreçte biriktiriyoruz. Büyüyoruz birikenlerle... yaşlanıyoruz biriktirdiklerimizle.
Ve işte asıl miras o; bizimle beraber peydah olan, zamanla birlikte akıp giden ve en nihayetinde demet demet hafızamızda yerini alan kayıplar. Kaybettiklerimle bugün varım aslında, beni ben yapan onlar. Ve kısmen 'iyi ki yaşanmış' dediğim noktadayım şuan, işin özü bu.
Mutluluk işte bu sebeple göreceli bir duygudur ve yaşayan her canlı için bir ölçüsü vardır. Örneğin; kimileri elle tutulur şeylerle mutlu olur, kimileri için ise maneviyat ağır basar. Görmeselerde, dokunamasalarda, hatta işitemeselerde bilirler, hissederler ve bu duygu onları mutlu kılmaya kafidir.
Büyük hesaplar yapıp büyük beklentilere girmek, mutluluğu değil, huzursuzluğu çağırır. Işte bu yüzden sahip olduğum her şey bana yetiyor ve beni besliyor, hepsi ayrı ayrı şükür kaynağı benim için. Kaybettiğim her şey için bile mutlak surette "vardır bir sebebi" deyip geçmeyi öğrendim bu hayatta. 
Sahip olmadıklarım ise artık umrumda değil...









Dialog



- Şarap dediğin şey, aşkı ararken yere düşen gözyaşı dolu üzüm tanelerinden başka ne olabilir ki? dedi adam. 
Cevap verdi kadın usulca:

- Her zerre kırmızıda koyu bir kan kokusu yayılır ciğerlerden. Şarap; içki değildir aşığın nazarında, o bir nefes alma biçimidir ölüme doğru...

28 Mart 2012

Yazar Duası

        Kim, senin gözlerinde yaşarsa
   Ben kavrulurum bu kentin közünde...
Kimsenin gözlerinde yaşarma ve yaşama sen
                        Yaşama seninle başladım anla;

                   Ben benden geçtim, sana...

                   Adın Aşk ise,
İlham perisinin namusunu korumakta hükümdür bana...

                                                   Yazarım ve korkarım,
                             Kalemle değecek diye sana nazarım...


Yunus Emre Gökçe


Dipnot:    Okumaya doğamadığım, başucu şiiri...

17 Mart 2012

Yalnızlık, Aslında Ömür Boyu!

...

Oysa her insan kendi yaratıyordu yalnızlığını. 
Bilerek, isteyerek hapsediyordu kendini o boşluğa; sanki ceza verir gibi, sanki kendinden intikam alır gibi.
Farkındasınızdır; tüm yalnızlıkların aslında kayıp bir hikayesi vardır ve itiraf edilmeyen, ötelenmeye çalışılan, iç dünyanın duyguları arasında da kabul görmemiş ama tuhaf bir şekilde de dillendirilmemiş sessiz çığlıklar toplamıdır yalnızlık. Kaçıştır bir parça belki.
Aslında insan, en çok kendiyle konuşmayı kestiğinde yalnız kalıyor ben bunu farkettim. Çünkü en nihayetinde zaten gerçekte de yalnızız ve kendimizden başka konuşabildiğimiz, duyabildiğimiz, duyumsayabildiğimiz kendi sesimizden daha yakın ikinci bir varlık yok ne yazık ki. Etrafımızda varolduğunu zannettiğimiz, gölgelerini yaşam çizgimiz üzerinde seçtiğimiz yerlere serpiştirdiğimiz bütün o kalabalık, bir var bir yok misali aslında biraz. Biz izin verdiğimiz sürece oradalar ve zaten aslında tüm o kalabalık, aralarında sessiz bir anlaşma yapmış gibi bizimle beraber yolculuk yapıyor, ama aslında sadece gidecekleri yerlere kadar eşlik ediyorlar bize. Zamanı geldiğinde, herkes bu yolculuktan payını almış olarak ayrılıyor. Yani belki bir parça bizde nasipleniyoruz yalnızlığımız koyulaşmasın diye ama, zaten galiba onlar varken de tekil bir bütünsellik içinde oluyoruz. Çünkü aslında bizler sadece kendi kendimizin şahitliğini yapıyoruz. Avutuyoruz, uyutuyoruz kendimizi, görmezden geliyoruz o kuru kalabalık içinde ki yalnızlığımızı, çaresizliğimizi...
Tercih meselesi aslında yalnız olmak bir parça. İç dünyamızda zaten varolduğunu bildiğimiz bu koyu gölgenin, dış dünyamıza da yansıması aslında bizim seçimimiz oluyor biraz. Kalkan gibi, otomatik oluşturulan savunma mekanizması gibi ister istemez yerleşiyor hayatımıza ve başka hayatlardan zarar görme/yıpranma endişesiyle besleniyor üstelik. Kabuk misali içe kaçıyor ruh. 
Günlük telaşlar, koşuşturmalar içinde çokta farkedilir bir varlığı yok yalnızlığın. Savaş; koca bir evin içinde, elinizde inatla bitirmek istemediğiniz bir kitap ve sehpanın üzerinde bir kadeh şarap ile başlıyor. Sorgu/sual, çelikşi/yanılgı, hüzün, garip mutluluklar, hepsi biranda karmakarışık halde peydah oluyor ve işte asıl o anda soruyu soranda/cevaplayanda, çekişkilere, yanılgılara gark olanda/olmayanda sizseniz eğer ve koca bir evin sağır edici uğultusu varsa etrafınızda, gerçek bir yalnızlık ile başbaşasınız demektir ve katlanabilir bir durumsa bu sizin için, bırakmayın kendinizi. Kendinize sırtınızı dönmeyin. Çünkü işte sadece öyle anlarda kendinizle ne kadar dost ya da düşman olduğunuz çıkıyor ortaya. Tahammül derecesi insanın, kendisiyle ölçülüyor çünkü. 
Sessizce bir köşeden sırıtan o içinizdeki asıl kişi, sizin size olan alışkanlığınızdır ve onu ne kadar çok tek başına bırakırsanız, o derece tekil kalırsınız aslında kendi içinizde. Ona yabancılaşmak, onu orada sizden mahrum bırakmak, sizi hem hayata hem de kendinize karşı paralel doğrultuda yalnız kılacaktır. İzin verin konuşsun sizinle. Yani konuşun kendinizle. Dinleyin ruhunuzu, velhasıl içinizde ki kendinizi. Çünkü bir ruh ne kadar bütünse bedeniyle, aklı ve kalbiyle, yaşam o denli renkli ve kalabalık oluyor.
Özgür ruhlardan olun kısaca. Kimseye eyvallahı olmayan, en çok kendine yakınlık kuran, en çok kendini seven, en çok kendi kendinin bekçisi olan ruhlardan olun. Çekip gitmeyin kendinizden. Çünkü unutmayın ki; kendinde sabit kalmayı becerilmiş bir ruh ancak başkalarında da varolmayı başarabilir.