23 Nisan 2012

Her şey ve Hiçbir şey!




sen benim hiçbir şeyimsin.
yangınını saymazsak eğer kalbimin!...

Yalnızlığa Dair

Yalnız olmak, tercih meselesidir bazen. 

Dinlenmek, kafayı toplamak istersin, yenilenmek istersin, sadece kendini çekmek istersin bazen ve işte salt bu sebeplerle tekil olmak keyif verir; beslenirsin çünkü kendinle.

Beslersin de kendini aynı zaman da.

Yalnız olmak kader değildir; o dönemsel olarak ihtiyaç duyulan bir durumdur.
Seçmeli ders gibi, yaşamak istenecek kıymetli bir suskunluk halidir...

Kadın Olmak Tuhaflıktır

çünkü kadın olmak;
kalpteki derin kesikleri kapatmak yerine,
yüzdeki yaşlanma çizgilerini yok etmeye çalışmak demektir, tabiat gereği.. 

Sorgu

İnsanın uzaklara dalgınlığı, kendi yalnızlığı kadardır.
Kavimler göçü ne ki sevgili, ben seni uğurlamış biriyim şu hayatta...

Bozcaada


Yaşama dair bütün o garip telaşlar,
bütün o anlamsız savaşlar
sona erdiğinde,
benimle bu evde buluşur musun?...
 
 
 
Yaşlanabilirim işte o vakit
gönül rahatlığıyla
huzura katık ettiğimiz
bir kadeh şarap eşliğinde yanıbaşında...

3 Nisan 2012

Zaman ve Kayıplar Monoloğu: Kendimle Konuşmalar-1

Zamanı geri almak mümkün değil, biliyorum. Bunu tecrübe edeli epeyce vakit oldu ne yazık ki. Acıdır bu aslında ama itiraf etmeliyimki farkındalığıda canlı tutuyor bir taraftan. Çünkü yaşadığınız anın değerini bilmenizi ve bir daha asla o anda olduğu gibi aynı tatta olamayacağınız için sıkı sıkı sarılmanızı sağlıyor bir süre sonra sadece anı olacak o zaman dilimine.
Yaşıyoruz, tüketiyoruz ve insan olmanın gereği bu doğal süreçte biriktiriyoruz. Büyüyoruz birikenlerle... yaşlanıyoruz biriktirdiklerimizle.
Ve işte asıl miras o; bizimle beraber peydah olan, zamanla birlikte akıp giden ve en nihayetinde demet demet hafızamızda yerini alan kayıplar. Kaybettiklerimle bugün varım aslında, beni ben yapan onlar. Ve kısmen 'iyi ki yaşanmış' dediğim noktadayım şuan, işin özü bu.
Mutluluk işte bu sebeple göreceli bir duygudur ve yaşayan her canlı için bir ölçüsü vardır. Örneğin; kimileri elle tutulur şeylerle mutlu olur, kimileri için ise maneviyat ağır basar. Görmeselerde, dokunamasalarda, hatta işitemeselerde bilirler, hissederler ve bu duygu onları mutlu kılmaya kafidir.
Büyük hesaplar yapıp büyük beklentilere girmek, mutluluğu değil, huzursuzluğu çağırır. Işte bu yüzden sahip olduğum her şey bana yetiyor ve beni besliyor, hepsi ayrı ayrı şükür kaynağı benim için. Kaybettiğim her şey için bile mutlak surette "vardır bir sebebi" deyip geçmeyi öğrendim bu hayatta. 
Sahip olmadıklarım ise artık umrumda değil...









Dialog



- Şarap dediğin şey, aşkı ararken yere düşen gözyaşı dolu üzüm tanelerinden başka ne olabilir ki? dedi adam. 
Cevap verdi kadın usulca:

- Her zerre kırmızıda koyu bir kan kokusu yayılır ciğerlerden. Şarap; içki değildir aşığın nazarında, o bir nefes alma biçimidir ölüme doğru...

28 Mart 2012

Yazar Duası

        Kim, senin gözlerinde yaşarsa
   Ben kavrulurum bu kentin közünde...
Kimsenin gözlerinde yaşarma ve yaşama sen
                        Yaşama seninle başladım anla;

                   Ben benden geçtim, sana...

                   Adın Aşk ise,
İlham perisinin namusunu korumakta hükümdür bana...

                                                   Yazarım ve korkarım,
                             Kalemle değecek diye sana nazarım...


Yunus Emre Gökçe


Dipnot:    Okumaya doğamadığım, başucu şiiri...

17 Mart 2012

Yalnızlık, Aslında Ömür Boyu!

...

Oysa her insan kendi yaratıyordu yalnızlığını. 
Bilerek, isteyerek hapsediyordu kendini o boşluğa; sanki ceza verir gibi, sanki kendinden intikam alır gibi.
Farkındasınızdır; tüm yalnızlıkların aslında kayıp bir hikayesi vardır ve itiraf edilmeyen, ötelenmeye çalışılan, iç dünyanın duyguları arasında da kabul görmemiş ama tuhaf bir şekilde de dillendirilmemiş sessiz çığlıklar toplamıdır yalnızlık. Kaçıştır bir parça belki.
Aslında insan, en çok kendiyle konuşmayı kestiğinde yalnız kalıyor ben bunu farkettim. Çünkü en nihayetinde zaten gerçekte de yalnızız ve kendimizden başka konuşabildiğimiz, duyabildiğimiz, duyumsayabildiğimiz kendi sesimizden daha yakın ikinci bir varlık yok ne yazık ki. Etrafımızda varolduğunu zannettiğimiz, gölgelerini yaşam çizgimiz üzerinde seçtiğimiz yerlere serpiştirdiğimiz bütün o kalabalık, bir var bir yok misali aslında biraz. Biz izin verdiğimiz sürece oradalar ve zaten aslında tüm o kalabalık, aralarında sessiz bir anlaşma yapmış gibi bizimle beraber yolculuk yapıyor, ama aslında sadece gidecekleri yerlere kadar eşlik ediyorlar bize. Zamanı geldiğinde, herkes bu yolculuktan payını almış olarak ayrılıyor. Yani belki bir parça bizde nasipleniyoruz yalnızlığımız koyulaşmasın diye ama, zaten galiba onlar varken de tekil bir bütünsellik içinde oluyoruz. Çünkü aslında bizler sadece kendi kendimizin şahitliğini yapıyoruz. Avutuyoruz, uyutuyoruz kendimizi, görmezden geliyoruz o kuru kalabalık içinde ki yalnızlığımızı, çaresizliğimizi...
Tercih meselesi aslında yalnız olmak bir parça. İç dünyamızda zaten varolduğunu bildiğimiz bu koyu gölgenin, dış dünyamıza da yansıması aslında bizim seçimimiz oluyor biraz. Kalkan gibi, otomatik oluşturulan savunma mekanizması gibi ister istemez yerleşiyor hayatımıza ve başka hayatlardan zarar görme/yıpranma endişesiyle besleniyor üstelik. Kabuk misali içe kaçıyor ruh. 
Günlük telaşlar, koşuşturmalar içinde çokta farkedilir bir varlığı yok yalnızlığın. Savaş; koca bir evin içinde, elinizde inatla bitirmek istemediğiniz bir kitap ve sehpanın üzerinde bir kadeh şarap ile başlıyor. Sorgu/sual, çelikşi/yanılgı, hüzün, garip mutluluklar, hepsi biranda karmakarışık halde peydah oluyor ve işte asıl o anda soruyu soranda/cevaplayanda, çekişkilere, yanılgılara gark olanda/olmayanda sizseniz eğer ve koca bir evin sağır edici uğultusu varsa etrafınızda, gerçek bir yalnızlık ile başbaşasınız demektir ve katlanabilir bir durumsa bu sizin için, bırakmayın kendinizi. Kendinize sırtınızı dönmeyin. Çünkü işte sadece öyle anlarda kendinizle ne kadar dost ya da düşman olduğunuz çıkıyor ortaya. Tahammül derecesi insanın, kendisiyle ölçülüyor çünkü. 
Sessizce bir köşeden sırıtan o içinizdeki asıl kişi, sizin size olan alışkanlığınızdır ve onu ne kadar çok tek başına bırakırsanız, o derece tekil kalırsınız aslında kendi içinizde. Ona yabancılaşmak, onu orada sizden mahrum bırakmak, sizi hem hayata hem de kendinize karşı paralel doğrultuda yalnız kılacaktır. İzin verin konuşsun sizinle. Yani konuşun kendinizle. Dinleyin ruhunuzu, velhasıl içinizde ki kendinizi. Çünkü bir ruh ne kadar bütünse bedeniyle, aklı ve kalbiyle, yaşam o denli renkli ve kalabalık oluyor.
Özgür ruhlardan olun kısaca. Kimseye eyvallahı olmayan, en çok kendine yakınlık kuran, en çok kendini seven, en çok kendi kendinin bekçisi olan ruhlardan olun. Çekip gitmeyin kendinizden. Çünkü unutmayın ki; kendinde sabit kalmayı becerilmiş bir ruh ancak başkalarında da varolmayı başarabilir.

29 Şubat 2012

Ruhum Kayıp, Susmalarım Bu Yüzden...


Acıyor, hem de çok.
İlk günkü gibi üstelik hıçkırıklarım, hala bir yanım eksik. Her gün büyüyor yaralarım ve geçen her saat tuz gibi geliyor, yakıyor. Sanki, hemen önce yitirmişim seni gibi, bir nefes öncesi ay(ı)rılmışız gibi şoktayım hala. Yıllar, yılları kovaladı biliyorum. Kaç yıl geçerse geçsin, değişmeyen tek gerçeğim oldu işte bu acı.

Zamanın ilaç olduğu, ustaca uydurulmuş bir yalan ne yazık ki. Ne gidişine, ne yokluğuna, ne de bir zamanlar birlikte yaptığımız her şeyi, şimdilerde yalnız başıma devam ettirmeye alışamadım. Alışılmıyor çünkü, anladım. Adını andığım her an, biraz daha tazeleniyor hüznüm, ki bilirsin, en kuvvetli ezberimdir adın.

Nefes alamıyorum. Ruhum kayıp, suskunluğum bu yüzden. Her şeyin adını sen koydum. Bütün renkler, bütün kokular sen. Her melodi seni anlatıyor. Rüzgarda eşlik ediyorsun adımlarıma. Şarkılarım, şiirlerim, resimlerim hep sen. Yokluğunda yeryüzünü seninle inşa ettim. Ne yana dönsem, benimlesin. Biliyor musun, asıl acı olan bu. Bütün bunlar ve ben, seni sensiz yaşamaya çalışıyoruz. Biz seni, şairinde dediği gibi, susarak özlüyoruz.
Mevsimler değişiyor sevgilim. Her şey yer değiştirdi. Atmosfer bıraktığın gibi değil. Artık kışın ortasında terliyor, yaz sıcağında aniden ürperebiliyoruz. Yeryüzü, dengesini şaşırdı sen gittiğinden beri. Bayramlarımız, yeni yıl kutlamalarımız hep tatsız, hep eksik, keyif almıyoruz, alamıyoruz. Şarkılar hep hicazdan giriyor, renkler siyaha dönüyor, kokladığım her ne ise ıtırlı. Hiçbir şey bizi mutlu etmiyor, bizler mutlu olmayı seni gömeli beri unuttuk sevgilim. Dostlarla eskisi gibi toplanamıyoruz da artık. Hani sen her toplandığımızda o çok sevdiğim türküyü söylerdin, eşlik ederdik dayanamayıp. Şimdilerde sadece o günleri anmakla yetiniyorum. Acınacak haldeyiz emin ol.

Öfkeliyim. Çok öfkeliyim üstelik, hala. Zamansız ayrılışına, beni bizsiz bırakışına… tek başıma hiçbir şey olmamış gibi devam etmek zorunda kalışıma öfkeliyim. Sana, bana, ay(ı)rılmış, koparılmış olmamıza, ellerini, gözlerini bir avuç toprağa sunmuş olmama… her şeye kızgınım, kırgınım ve ne zaman gözlerimin önünden geçse gülüşünün bıraktığı gölge, ağlamaklıyım. Kıyametteyim anlayacağın sevgilim. Yokluğun ağır geliyor, taşıyamıyorum. Geceler ıssız, geceler bitmek bilmiyor bir türlü. Ben geceleri sevmez oldum artık.
Kaybolmuş gibi hissediyorum kendimi. Sanki her tarafı sis kaplamış. Sevdiğimiz bu şehir sessiz. Çılgınca, yine yeniden devşiren o kalabalık günlere, insanlara rağmen, her tarafta bir suskunluk hakim sanki. Her şey zor. Daha ne kadar sürecek bu halde bilemiyorum. Gittikçe, gün geçtikçe tahammülü mümkün olmayan bir hal aldı yokluğunun omzumdaki yükü. Oysa, bir süre sonra alışırsın deniyordu başlarda. Alışmak kabullenişten gelir. Ben henüz sindiremedim çekip gidişini. O yüzden her gün biraz daha artıyor öfkem, alışamayışım kabullenmeyişimden, kabullenemeyişimden sevgilim.
Yokluğunda kutladığımız kaçıncı sevgililer günü bu, hatırlamıyorum artık. Şimdi ayakucunda öylece dikilmiş duruyorum, cansız. Toprağın bana bakıyor, ben toprağına. Ve her seferinde biraz daha enkaza dönüyor bedenim. Yorgun bir şarkı gibiyim, eski-kırık dökük… kendimden vazgeçtim.

“ Sadece susarak özlüyorum seni
Sense uzak, çok uzakta
Şimdi adı yok hiçbir sevginin
Adı önemli değil,
Acın aynı tadı veriyor zaten
Sadece susarak özlüyorum, özlüyorum seni…”

Nefes alamıyorum. Ruhum kayıp, suskunluğum bu yüzden.  Her şeyin adını sen koydum. Bütün renkler, bütün kokular sen. Her melodi seni anlatıyor. Rüzgarda eşlik ediyorsun adımlarıma. Şarkılarım, şiirlerim, resimlerim hep sen. Yokluğunda yeryüzünü seninle inşa ettim. Ne yana dönsem, benimlesin. Biliyor musun, asıl acı olan bu. Bütün bunlar ve ben, seni sensiz yaşamaya çalışıyoruz. Biz seni, şairinde dediği gibi, susarak özlüyoruz…

Soluyor Gün


Gün soluyor
Ve sisli dağların acımasız bakışı duruyor kirpiklerimin önünde
Ki garip yalnızlıkların getirdiği beraberinde ne varsa
Sendeleyen hıçkırıklarımda ne varsa
Hepsi bir damla ötede şimdi...

Ve yaşam
Itırlı bir bahçe evrenimde...
Gün soluyor
Gün soluyor ve tadını şaraptan alan
Buruk bir hıçkırık oluyor yalnızlığım...

Kendinden ürkek cümleler sarıyor yalnızlığımı
Gün soluyor ama
Umrumda değil ne yağmur
Ne de pencereme yerleşmiş hüznün kokusu

Her şeyi
Hırpalayan ne varsa beni unutuyorum
Gün soluyor
Ve bir papatya kararsızlığında buğulanıyor gözlerim
Oysa
Bir kadeh şarap öncesi
Dilimin ucunda, benimleydi ismin...

Sus ve Git


Gideceksin biliyorum
Geldiğin gibi sessiz, sedasız gideceksin
Ve hiçbir çığlık
Durduramayacak bu gidişi…

Sus, inanırım çünkü ne desen
Bilirsin zaafım var
Dökülen zehirde olsa
Dudaklarına…

Sus, ne olur konuşma
Bu soğuk kış sabahı
Yıpranmışlığım
Pişmanlığım
Günahıma düşmanlığım olma…

İstemiyorum konuşma
Oysa ne çok alışkınım
Sen anlatırken
Dizinde uyuyakalmaya…

Ben haykırırken sen sus
Ki hiçbir sessizlik
Bozamaz artık çığlığımı
ve girdiğimiz bu yol
aramıza çizilen sessizliğin uzantısı…
Gideceksin
Bütün suretlerimden sen akarken
Bedenimi süzerek
Çekip gidemediğim bu suskunluk cehenneminden
Sıyırarak kendini
Getirdiğin sessizlikle birlikte
Gideceksin…

Gitmelisinde
Şimdi gitmelisin üstelik
Eğer gidersen
Halime hiçbir feryad tercüman olamazken
Bir hiç sayarım bunca varlığını
Kendime rağmen
Hiç sayarım her şeyi
Hiç olmamış
Hiç yaşanmamış gibi…

Yeter ki bir şey söyleme giderken
Kimliksiz üşümelerim ol
İsimsiz hüzünlerim
Teslimiyetim ol vedalara
Lakin ne olur
Sesini al benden
Geride bırakma…