Acıyor,
hem de çok.
İlk
günkü gibi üstelik hıçkırıklarım, hala bir yanım eksik. Her gün büyüyor
yaralarım ve geçen her saat tuz gibi geliyor, yakıyor. Sanki, hemen önce
yitirmişim seni gibi, bir nefes öncesi ay(ı)rılmışız gibi şoktayım hala.
Yıllar, yılları kovaladı biliyorum. Kaç yıl geçerse geçsin, değişmeyen tek
gerçeğim oldu işte bu acı.
Zamanın
ilaç olduğu, ustaca uydurulmuş bir yalan ne yazık ki. Ne gidişine, ne
yokluğuna, ne de bir zamanlar birlikte yaptığımız her şeyi, şimdilerde yalnız
başıma devam ettirmeye alışamadım. Alışılmıyor çünkü, anladım. Adını andığım
her an, biraz daha tazeleniyor hüznüm, ki bilirsin, en kuvvetli ezberimdir
adın.
Nefes
alamıyorum. Ruhum kayıp, suskunluğum bu yüzden. Her şeyin adını sen koydum.
Bütün renkler, bütün kokular sen. Her melodi seni anlatıyor. Rüzgarda eşlik
ediyorsun adımlarıma. Şarkılarım, şiirlerim, resimlerim hep sen. Yokluğunda
yeryüzünü seninle inşa ettim. Ne yana dönsem, benimlesin. Biliyor musun, asıl
acı olan bu. Bütün bunlar ve ben, seni sensiz yaşamaya çalışıyoruz. Biz seni,
şairinde dediği gibi, susarak özlüyoruz.
Mevsimler
değişiyor sevgilim. Her şey yer değiştirdi. Atmosfer bıraktığın gibi değil.
Artık kışın ortasında terliyor, yaz sıcağında aniden ürperebiliyoruz. Yeryüzü,
dengesini şaşırdı sen gittiğinden beri. Bayramlarımız, yeni yıl kutlamalarımız
hep tatsız, hep eksik, keyif almıyoruz, alamıyoruz. Şarkılar hep hicazdan
giriyor, renkler siyaha dönüyor, kokladığım her ne ise ıtırlı. Hiçbir şey bizi
mutlu etmiyor, bizler mutlu olmayı seni gömeli beri unuttuk sevgilim. Dostlarla
eskisi gibi toplanamıyoruz da artık. Hani sen her toplandığımızda o çok
sevdiğim türküyü söylerdin, eşlik ederdik dayanamayıp. Şimdilerde sadece o
günleri anmakla yetiniyorum. Acınacak haldeyiz emin ol.
Öfkeliyim.
Çok öfkeliyim üstelik, hala. Zamansız ayrılışına, beni bizsiz bırakışına… tek
başıma hiçbir şey olmamış gibi devam etmek zorunda kalışıma öfkeliyim. Sana,
bana, ay(ı)rılmış, koparılmış olmamıza, ellerini, gözlerini bir avuç toprağa
sunmuş olmama… her şeye kızgınım, kırgınım ve ne zaman gözlerimin önünden geçse
gülüşünün bıraktığı gölge, ağlamaklıyım. Kıyametteyim anlayacağın sevgilim.
Yokluğun ağır geliyor, taşıyamıyorum. Geceler ıssız, geceler bitmek bilmiyor
bir türlü. Ben geceleri sevmez oldum artık.
Kaybolmuş
gibi hissediyorum kendimi. Sanki her tarafı sis kaplamış. Sevdiğimiz bu şehir
sessiz. Çılgınca, yine yeniden devşiren o kalabalık günlere, insanlara rağmen,
her tarafta bir suskunluk hakim sanki. Her şey zor. Daha ne kadar sürecek bu
halde bilemiyorum. Gittikçe, gün geçtikçe tahammülü mümkün olmayan bir hal aldı
yokluğunun omzumdaki yükü. Oysa, bir süre sonra alışırsın deniyordu başlarda.
Alışmak kabullenişten gelir. Ben henüz sindiremedim çekip gidişini. O yüzden
her gün biraz daha artıyor öfkem, alışamayışım kabullenmeyişimden,
kabullenemeyişimden sevgilim.
Yokluğunda
kutladığımız kaçıncı sevgililer günü bu, hatırlamıyorum artık. Şimdi ayakucunda
öylece dikilmiş duruyorum, cansız. Toprağın bana bakıyor, ben toprağına. Ve her
seferinde biraz daha enkaza dönüyor bedenim. Yorgun bir şarkı gibiyim,
eski-kırık dökük… kendimden vazgeçtim.
“
Sadece susarak özlüyorum seni
Sense
uzak, çok uzakta
Şimdi
adı yok hiçbir sevginin
Adı
önemli değil,
Acın
aynı tadı veriyor zaten
Sadece
susarak özlüyorum, özlüyorum seni…”
Nefes
alamıyorum. Ruhum kayıp, suskunluğum bu yüzden. Her şeyin adını sen koydum. Bütün renkler,
bütün kokular sen. Her melodi seni anlatıyor. Rüzgarda eşlik ediyorsun
adımlarıma. Şarkılarım, şiirlerim, resimlerim hep sen. Yokluğunda yeryüzünü
seninle inşa ettim. Ne yana dönsem, benimlesin. Biliyor musun, asıl acı olan
bu. Bütün bunlar ve ben, seni sensiz yaşamaya çalışıyoruz. Biz seni, şairinde
dediği gibi, susarak özlüyoruz…

Hiç yorum yok:
Yorum Gönder