29 Şubat 2012

Ruhum Kayıp, Susmalarım Bu Yüzden...


Acıyor, hem de çok.
İlk günkü gibi üstelik hıçkırıklarım, hala bir yanım eksik. Her gün büyüyor yaralarım ve geçen her saat tuz gibi geliyor, yakıyor. Sanki, hemen önce yitirmişim seni gibi, bir nefes öncesi ay(ı)rılmışız gibi şoktayım hala. Yıllar, yılları kovaladı biliyorum. Kaç yıl geçerse geçsin, değişmeyen tek gerçeğim oldu işte bu acı.

Zamanın ilaç olduğu, ustaca uydurulmuş bir yalan ne yazık ki. Ne gidişine, ne yokluğuna, ne de bir zamanlar birlikte yaptığımız her şeyi, şimdilerde yalnız başıma devam ettirmeye alışamadım. Alışılmıyor çünkü, anladım. Adını andığım her an, biraz daha tazeleniyor hüznüm, ki bilirsin, en kuvvetli ezberimdir adın.

Nefes alamıyorum. Ruhum kayıp, suskunluğum bu yüzden. Her şeyin adını sen koydum. Bütün renkler, bütün kokular sen. Her melodi seni anlatıyor. Rüzgarda eşlik ediyorsun adımlarıma. Şarkılarım, şiirlerim, resimlerim hep sen. Yokluğunda yeryüzünü seninle inşa ettim. Ne yana dönsem, benimlesin. Biliyor musun, asıl acı olan bu. Bütün bunlar ve ben, seni sensiz yaşamaya çalışıyoruz. Biz seni, şairinde dediği gibi, susarak özlüyoruz.
Mevsimler değişiyor sevgilim. Her şey yer değiştirdi. Atmosfer bıraktığın gibi değil. Artık kışın ortasında terliyor, yaz sıcağında aniden ürperebiliyoruz. Yeryüzü, dengesini şaşırdı sen gittiğinden beri. Bayramlarımız, yeni yıl kutlamalarımız hep tatsız, hep eksik, keyif almıyoruz, alamıyoruz. Şarkılar hep hicazdan giriyor, renkler siyaha dönüyor, kokladığım her ne ise ıtırlı. Hiçbir şey bizi mutlu etmiyor, bizler mutlu olmayı seni gömeli beri unuttuk sevgilim. Dostlarla eskisi gibi toplanamıyoruz da artık. Hani sen her toplandığımızda o çok sevdiğim türküyü söylerdin, eşlik ederdik dayanamayıp. Şimdilerde sadece o günleri anmakla yetiniyorum. Acınacak haldeyiz emin ol.

Öfkeliyim. Çok öfkeliyim üstelik, hala. Zamansız ayrılışına, beni bizsiz bırakışına… tek başıma hiçbir şey olmamış gibi devam etmek zorunda kalışıma öfkeliyim. Sana, bana, ay(ı)rılmış, koparılmış olmamıza, ellerini, gözlerini bir avuç toprağa sunmuş olmama… her şeye kızgınım, kırgınım ve ne zaman gözlerimin önünden geçse gülüşünün bıraktığı gölge, ağlamaklıyım. Kıyametteyim anlayacağın sevgilim. Yokluğun ağır geliyor, taşıyamıyorum. Geceler ıssız, geceler bitmek bilmiyor bir türlü. Ben geceleri sevmez oldum artık.
Kaybolmuş gibi hissediyorum kendimi. Sanki her tarafı sis kaplamış. Sevdiğimiz bu şehir sessiz. Çılgınca, yine yeniden devşiren o kalabalık günlere, insanlara rağmen, her tarafta bir suskunluk hakim sanki. Her şey zor. Daha ne kadar sürecek bu halde bilemiyorum. Gittikçe, gün geçtikçe tahammülü mümkün olmayan bir hal aldı yokluğunun omzumdaki yükü. Oysa, bir süre sonra alışırsın deniyordu başlarda. Alışmak kabullenişten gelir. Ben henüz sindiremedim çekip gidişini. O yüzden her gün biraz daha artıyor öfkem, alışamayışım kabullenmeyişimden, kabullenemeyişimden sevgilim.
Yokluğunda kutladığımız kaçıncı sevgililer günü bu, hatırlamıyorum artık. Şimdi ayakucunda öylece dikilmiş duruyorum, cansız. Toprağın bana bakıyor, ben toprağına. Ve her seferinde biraz daha enkaza dönüyor bedenim. Yorgun bir şarkı gibiyim, eski-kırık dökük… kendimden vazgeçtim.

“ Sadece susarak özlüyorum seni
Sense uzak, çok uzakta
Şimdi adı yok hiçbir sevginin
Adı önemli değil,
Acın aynı tadı veriyor zaten
Sadece susarak özlüyorum, özlüyorum seni…”

Nefes alamıyorum. Ruhum kayıp, suskunluğum bu yüzden.  Her şeyin adını sen koydum. Bütün renkler, bütün kokular sen. Her melodi seni anlatıyor. Rüzgarda eşlik ediyorsun adımlarıma. Şarkılarım, şiirlerim, resimlerim hep sen. Yokluğunda yeryüzünü seninle inşa ettim. Ne yana dönsem, benimlesin. Biliyor musun, asıl acı olan bu. Bütün bunlar ve ben, seni sensiz yaşamaya çalışıyoruz. Biz seni, şairinde dediği gibi, susarak özlüyoruz…

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder