...
Oysa her insan kendi yaratıyordu yalnızlığını.
Bilerek, isteyerek hapsediyordu kendini o boşluğa; sanki ceza verir gibi, sanki kendinden intikam alır gibi.
Farkındasınızdır; tüm yalnızlıkların aslında kayıp bir hikayesi vardır ve itiraf edilmeyen, ötelenmeye çalışılan, iç dünyanın duyguları arasında da kabul görmemiş ama tuhaf bir şekilde de dillendirilmemiş sessiz çığlıklar toplamıdır yalnızlık. Kaçıştır bir parça belki.
Oysa her insan kendi yaratıyordu yalnızlığını.
Bilerek, isteyerek hapsediyordu kendini o boşluğa; sanki ceza verir gibi, sanki kendinden intikam alır gibi.
Farkındasınızdır; tüm yalnızlıkların aslında kayıp bir hikayesi vardır ve itiraf edilmeyen, ötelenmeye çalışılan, iç dünyanın duyguları arasında da kabul görmemiş ama tuhaf bir şekilde de dillendirilmemiş sessiz çığlıklar toplamıdır yalnızlık. Kaçıştır bir parça belki.
Aslında insan, en çok kendiyle konuşmayı kestiğinde yalnız kalıyor ben bunu farkettim. Çünkü en nihayetinde zaten gerçekte de yalnızız ve kendimizden başka konuşabildiğimiz, duyabildiğimiz, duyumsayabildiğimiz kendi sesimizden daha yakın ikinci bir varlık yok ne yazık ki. Etrafımızda varolduğunu zannettiğimiz, gölgelerini yaşam çizgimiz üzerinde seçtiğimiz yerlere serpiştirdiğimiz bütün o kalabalık, bir var bir yok misali aslında biraz. Biz izin verdiğimiz sürece oradalar ve zaten aslında tüm o kalabalık, aralarında sessiz bir anlaşma yapmış gibi bizimle beraber yolculuk yapıyor, ama aslında sadece gidecekleri yerlere kadar eşlik ediyorlar bize. Zamanı geldiğinde, herkes bu yolculuktan payını almış olarak ayrılıyor. Yani belki bir parça bizde nasipleniyoruz yalnızlığımız koyulaşmasın diye ama, zaten galiba onlar varken de tekil bir bütünsellik içinde oluyoruz. Çünkü aslında bizler sadece kendi kendimizin şahitliğini yapıyoruz. Avutuyoruz, uyutuyoruz kendimizi, görmezden geliyoruz o kuru kalabalık içinde ki yalnızlığımızı, çaresizliğimizi...
Tercih meselesi aslında yalnız olmak bir parça. İç dünyamızda zaten varolduğunu bildiğimiz bu koyu gölgenin, dış dünyamıza da yansıması aslında bizim seçimimiz oluyor biraz. Kalkan gibi, otomatik oluşturulan savunma mekanizması gibi ister istemez yerleşiyor hayatımıza ve başka hayatlardan zarar görme/yıpranma endişesiyle besleniyor üstelik. Kabuk misali içe kaçıyor ruh.
Günlük telaşlar, koşuşturmalar içinde çokta farkedilir bir varlığı yok yalnızlığın. Savaş; koca bir evin içinde, elinizde inatla bitirmek istemediğiniz bir kitap ve sehpanın üzerinde bir kadeh şarap ile başlıyor. Sorgu/sual, çelikşi/yanılgı, hüzün, garip mutluluklar, hepsi biranda karmakarışık halde peydah oluyor ve işte asıl o anda soruyu soranda/cevaplayanda, çekişkilere, yanılgılara gark olanda/olmayanda sizseniz eğer ve koca bir evin sağır edici uğultusu varsa etrafınızda, gerçek bir yalnızlık ile başbaşasınız demektir ve katlanabilir bir durumsa bu sizin için, bırakmayın kendinizi. Kendinize sırtınızı dönmeyin. Çünkü işte sadece öyle anlarda kendinizle ne kadar dost ya da düşman olduğunuz çıkıyor ortaya. Tahammül derecesi insanın, kendisiyle ölçülüyor çünkü.
Sessizce bir köşeden sırıtan o içinizdeki asıl kişi, sizin size olan alışkanlığınızdır ve onu ne kadar çok tek başına bırakırsanız, o derece tekil kalırsınız aslında kendi içinizde. Ona yabancılaşmak, onu orada sizden mahrum bırakmak, sizi hem hayata hem de kendinize karşı paralel doğrultuda yalnız kılacaktır. İzin verin konuşsun sizinle. Yani konuşun kendinizle. Dinleyin ruhunuzu, velhasıl içinizde ki kendinizi. Çünkü bir ruh ne kadar bütünse bedeniyle, aklı ve kalbiyle, yaşam o denli renkli ve kalabalık oluyor.
Özgür ruhlardan olun kısaca. Kimseye eyvallahı olmayan, en çok kendine yakınlık kuran, en çok kendini seven, en çok kendi kendinin bekçisi olan ruhlardan olun. Çekip gitmeyin kendinizden. Çünkü unutmayın ki; kendinde sabit kalmayı becerilmiş bir ruh ancak başkalarında da varolmayı başarabilir.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder