Zihnimin paslı zamanının asılı kaldığı o
karanlık gecede kendimi kapadığım tozlu mabedim de ölüme yalvarırken; bir
imkansızlıkta yitip gitmiş sevdama inat kulağımdan eksilmeyen nidânı, bir
sarnıcın şıkırtısından söküp aldım ve ruhuma eşlik eden Adını…
Ey kılıcı
keskin Agaperon; sendin, efsaneler yazılı bahtını henüz duvak serilmemiş alnım için silip-yıkan!
Sen sevgili; sen değil miydin, tek bir bakışın dokunaklığı uğruna, savaş
meydanlarından koparılıp zindanlara atılan? Sen değil miydin, bir sefer daha
kaybolabilmek için gözlerimde o zindanların kör karanlık kuyularından kaçan?
Sen değil miydin, kapalı kapılar ve mumu söndürülmüş şamdanlar ardında, kan
rengi bir kavuşmada o ipek çarşaflarda benimle yatan? Peki ya, mühürlü
dudaklarımda izi kalmış zehirli dilinin tadı da mı yalan?... Ben ki henüz Romalı
Tanrı Gefjon kadar safken, yazılmamış ruhumu vuslatına satmadım mı? Tarih yok
edebilir mi şimdi senin için girdiğim o büyük günahı?
Asırlar öncesinden dile gelen hangi destan,
hangi feryat ve yakılmış hangi ağıt saklayabilir ki şimdi bir zamanlar sana
adanmış sevdamı? Oysa; dinle şimdi, yağmalanmış umutlarımın sığınağı dağların
uğultusunu. O erişilmez mabedim de hala benimle birlikte Adın… Yoksa, sen benim
tapındığım da mı olmadın?
Kendini alıp, k(atıp) savaşçı arenalara
gittiğinden beri, dokunaksız ellerim, gidilmeyen gözlerim ve sarmalanmayan
tenim… lanetlenmiş bir toprağa dönüştü her yeri bedenimin.
Azabım çoğalıyor Sevgili!
Yüzünü arıyorum, yâdını tazeleyen sabahın
ilk ışıklarına vuran yelde. Günbatımı anılarımızın gel-gitlerinde arıyorum
yüzünü. Gizlice seviştiğimiz sunakların yankısında arıyorum nidânı. Kızıl siyah
saçlarımın rüzgara savruluşunda arıyorum tenimde bıraktığın o sarsıcı
sokulmanı. Nafile, yoksun artık! Yerle gök arasında suskularda kalbim. Bense
artık eski bir çağ enkazı edasında sadece soluğumdan ibaret. Senden yoksun,
yitirmişim seni çoktan…
Ne çok seviyorum Sevgili seni, ne çok
seviyorum! Yapayalnız mabedimin kendinden yoksun mum ışığına muhtaçlığı gibi
bağlıyım sana, ha söndü ha sönecek gibi çaresiz… Çığlıklarımın yankısı harap Sevgili,
eriyip yığınlarca suskunluk için de yokluğuna bürünüyorum. Acın hançerliyor her
dakika… sonsuz ufuklar gibi çoğalıyorsun damarlarım da. Yangın bu işte Sevgili,
yandığım bu!
Heybetli bir sessizliğin için de eriyor
bedenim!
Beklerken şimdi aşkına bakire ruhum gecikmiş
ölümü, çamura da dönüşse bedenim, üzeri demle örtülü, yine seninindir, ayrılık
çarmıhında yakılmış ellerim ve akd-im için dua da asırlardır kilitli dillerim…
Alya
ben Sevgili! “ Aphrodite kıskanırdı güzelliğini görseydi eğer ” dediğin Alya.
Elinde tuttuğun sanadır. Mihrabın yangını,
sunakların gizli fısıldayışlarıdır bu satırlar. Bu, bir iç çekiştir Sevgili.
Bu, yokluğunun yıllardır ne kadar dayanılmaz olduğunun bir kanıtıdır. Her gün
aynı telaşlara kucak açıp, sonra her gece ezber yapıyormuşçasına aynı şarkıyı
mırıldanmanın, dudağımda bıraktığı ağırlığın yükünü taşıyamamanın yarattığı bir
isyandır. Mevsimlerin artık pencereme uğramayışının tanıklığını etmektir bu.
Rüzgarların kuyruğuna bağladığım umutlarımın, beni çoktan terk ettiğinin
farkına varmamın verdiği acının altında enkaz gibi kalmaktır bu. Yorgun
düşmemdir bu Sevgili. Kendime acımaya başlamamdır.
Sana bu mektubu, kendini yenilemiş soğuk bir
kış günün en sabahında yazıyorum. Lykia henüz açmadı gözünü güne, dağlar sisli.
Günle birlikte doğuyorum, yeniden. Gidişinin ardından, şamdanlara eşlik eden
sayfalarla kendimi sağalttığım, tekrar tekrar çoğaldığım ilk yer burası.
İçim... İşaretle vücudumun yılgın gölgesini. Sana; ne tür bakıp, nasıl, neyle
göreceğine dair bir iz gönderiyorum. Sırf bu yüzden önce gözlerimin içinde ol
lütfen. Orada bana gelebilmen için hem yolların izleri var ve hem de aydınlığım
adına yollar.
Dayanamıyorum
artık, izin ver!
Bu dünyayı; seninle, senin yüreğinden
görmem, varlığınla yeniden başlama isteğiyle yanmam lazım. İçime kilitlendiğin
bu eskiden emanet günahkar hissi seninle yenmem, yüzümün lekelerini avuçlarınla
silmem lazım. Beni tutarken düşmeden durabilmen, engellerime rağmen de bana
inanman lazım. Damağım kuruyup, soluğum tükenmeden, vakit biraz daha geçmeden
sana sesimi duyurmam gerekiyor. Garip bir şekilde sana yetişememe duygusu
kapladı içimi. Varlığına ulaşamıyorum ne yapsam. Ben söküp çıkaramadıkça derinlerimden,
nefesi kesilmeyen kaygılarıma göz yumdukça, yalnızlığıma adım adım yaklaşıyorum
ve rahibe hayatımdan çalarak yaşıyorum sanki günlerimi. El yazım kendimden
harap, kendime yabancı. Hangi vakit bu kadar hırpalayıcı, bu kadar acımasız
oldu bu kağıdın beyazlığı? Artık gözlerimde mi bana yalancı? Yağmalanmış
umutlarla doldurduğum omuzlar, kolundan tutup, fırlatıp attığım hayatlarda mı
yetmedi? Bir çok sefer içtim ben bu kaynaktan biliyor musun? Hiçbiri senin
kadar duru değildi yutağımda. Gülümseyişimden korkup, sisli cümleler kurmasan,
belki hala benimleydin. Kim bilebilir ki? Artık çok mu geç bilmiyorum? Boğulmaktan
da korkmuyorum, şarkılarımı da pandoraya koydum, artık susuyorum. Dizlerimde bitip
tükenmek bilmeyen, çoğalan ağırlıkta izleri var yığınlarımızın, adını taşıyorum
inatla. İnanması zor ama, hala eteklerim uçuşsa senden biliyorum...
Biliyorsun, işte gece çöktü üzerimize derken
biraz sonra doğacak günü, yağmurdan sonra gelecek ılıklığı hani o işleyen
iliklerimize, biliyorsun işte... sır 'sensin'. Uzayan yolların terli soluğu
gibiyim şimdi, sızılı ve bitkin. Uzat elini yılgın bedenime, ateş sensin bense
çoktan yanmaya hazır... Gelir misin ki aynı sunaklara benimle, burada işte bak
hepsi. Dokunaksızlığı silip atacak nefeslere hasret her bir kolidor.
Boğuluyorum Sevgili, bütün sunaklara düşman oldum. Kendi varlığımda türettiğim
senle konuşuyorum, sesim çarpıyor yüzüme ve can alıcı bir gerçek peydah oluyor
sabahın en orta yerinde. En bitkin mahrem yanlarımla yorgana sarılıyım, sense millerce
ötede, kendi mabedinde gömülüsün.
Ölüyorum kılıcı keskin Agaperon! Ve zaman
seni tozuyor yine usul usul. Vakit geçmeden, nefesim tapınağımı terk etmeden kırbaçla
atını ve uzat elini, tutabilirim! Ve hatta sesin eşlik etsin kulağımda günlük
telaşlarıma. Konuş, hiç susma, gel ve gitmek olmasın bir daha rotanda…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder