29 Şubat 2012

Çarmıha Yangın



Zihnimin paslı zamanının asılı kaldığı o karanlık gecede kendimi kapadığım tozlu mabedim de ölüme yalvarırken; bir imkansızlıkta yitip gitmiş sevdama inat kulağımdan eksilmeyen nidânı, bir sarnıcın şıkırtısından söküp aldım ve ruhuma eşlik eden Adını…

Ey   kılıcı   keskin   Agaperon;  sendin,  efsaneler   yazılı   bahtını   henüz   duvak   serilmemiş alnım  için  silip-yıkan! Sen sevgili; sen değil miydin, tek bir bakışın dokunaklığı uğruna, savaş meydanlarından koparılıp zindanlara atılan? Sen değil miydin, bir sefer daha kaybolabilmek için gözlerimde o zindanların kör karanlık kuyularından kaçan? Sen değil miydin, kapalı kapılar ve mumu söndürülmüş şamdanlar ardında, kan rengi bir kavuşmada o ipek çarşaflarda benimle yatan? Peki ya, mühürlü dudaklarımda izi kalmış zehirli dilinin tadı da mı yalan?... Ben ki henüz Romalı Tanrı Gefjon kadar safken, yazılmamış ruhumu vuslatına satmadım mı? Tarih yok edebilir mi şimdi senin için girdiğim o büyük günahı?

Asırlar öncesinden dile gelen hangi destan, hangi feryat ve yakılmış hangi ağıt saklayabilir ki şimdi bir zamanlar sana adanmış sevdamı? Oysa; dinle şimdi, yağmalanmış umutlarımın sığınağı dağların uğultusunu. O erişilmez mabedim de hala benimle birlikte Adın… Yoksa, sen benim tapındığım da mı olmadın?

Kendini alıp, k(atıp) savaşçı arenalara gittiğinden beri, dokunaksız ellerim, gidilmeyen gözlerim ve sarmalanmayan tenim… lanetlenmiş bir toprağa dönüştü her yeri bedenimin.

Azabım çoğalıyor Sevgili!

Yüzünü arıyorum, yâdını tazeleyen sabahın ilk ışıklarına vuran yelde. Günbatımı anılarımızın gel-gitlerinde arıyorum yüzünü. Gizlice seviştiğimiz sunakların yankısında arıyorum nidânı. Kızıl siyah saçlarımın rüzgara savruluşunda arıyorum tenimde bıraktığın o sarsıcı sokulmanı. Nafile, yoksun artık! Yerle gök arasında suskularda kalbim. Bense artık eski bir çağ enkazı edasında sadece soluğumdan ibaret. Senden yoksun, yitirmişim seni çoktan…

Ne çok seviyorum Sevgili seni, ne çok seviyorum! Yapayalnız mabedimin kendinden yoksun mum ışığına muhtaçlığı gibi bağlıyım sana, ha söndü ha sönecek gibi çaresiz… Çığlıklarımın yankısı harap Sevgili, eriyip yığınlarca suskunluk için de yokluğuna bürünüyorum. Acın hançerliyor her dakika… sonsuz ufuklar gibi çoğalıyorsun damarlarım da. Yangın bu işte Sevgili, yandığım bu!

Heybetli bir sessizliğin için de eriyor bedenim!

Beklerken şimdi aşkına bakire ruhum gecikmiş ölümü, çamura da dönüşse bedenim, üzeri demle örtülü, yine seninindir, ayrılık çarmıhında yakılmış ellerim ve akd-im için dua da asırlardır kilitli dillerim…

Alya ben Sevgili! “ Aphrodite kıskanırdı güzelliğini görseydi eğer ” dediğin Alya.
Elinde tuttuğun sanadır. Mihrabın yangını, sunakların gizli fısıldayışlarıdır bu satırlar. Bu, bir iç çekiştir Sevgili. Bu, yokluğunun yıllardır ne kadar dayanılmaz olduğunun bir kanıtıdır. Her gün aynı telaşlara kucak açıp, sonra her gece ezber yapıyormuşçasına aynı şarkıyı mırıldanmanın, dudağımda bıraktığı ağırlığın yükünü taşıyamamanın yarattığı bir isyandır. Mevsimlerin artık pencereme uğramayışının tanıklığını etmektir bu. Rüzgarların kuyruğuna bağladığım umutlarımın, beni çoktan terk ettiğinin farkına varmamın verdiği acının altında enkaz gibi kalmaktır bu. Yorgun düşmemdir bu Sevgili. Kendime acımaya başlamamdır.

Sana bu mektubu, kendini yenilemiş soğuk bir kış günün en sabahında yazıyorum. Lykia henüz açmadı gözünü güne, dağlar sisli. Günle birlikte doğuyorum, yeniden. Gidişinin ardından, şamdanlara eşlik eden sayfalarla kendimi sağalttığım, tekrar tekrar çoğaldığım ilk yer burası. İçim... İşaretle vücudumun yılgın gölgesini. Sana; ne tür bakıp, nasıl, neyle göreceğine dair bir iz gönderiyorum. Sırf bu yüzden önce gözlerimin içinde ol lütfen. Orada bana gelebilmen için hem yolların izleri var ve hem de aydınlığım adına yollar.

Dayanamıyorum artık, izin ver!
Bu dünyayı; seninle, senin yüreğinden görmem, varlığınla yeniden başlama isteğiyle yanmam lazım. İçime kilitlendiğin bu eskiden emanet günahkar hissi seninle yenmem, yüzümün lekelerini avuçlarınla silmem lazım. Beni tutarken düşmeden durabilmen, engellerime rağmen de bana inanman lazım. Damağım kuruyup, soluğum tükenmeden, vakit biraz daha geçmeden sana sesimi duyurmam gerekiyor. Garip bir şekilde sana yetişememe duygusu kapladı içimi. Varlığına ulaşamıyorum ne yapsam. Ben söküp çıkaramadıkça derinlerimden, nefesi kesilmeyen kaygılarıma göz yumdukça, yalnızlığıma adım adım yaklaşıyorum ve rahibe hayatımdan çalarak yaşıyorum sanki günlerimi. El yazım kendimden harap, kendime yabancı. Hangi vakit bu kadar hırpalayıcı, bu kadar acımasız oldu bu kağıdın beyazlığı? Artık gözlerimde mi bana yalancı? Yağmalanmış umutlarla doldurduğum omuzlar, kolundan tutup, fırlatıp attığım hayatlarda mı yetmedi? Bir çok sefer içtim ben bu kaynaktan biliyor musun? Hiçbiri senin kadar duru değildi yutağımda. Gülümseyişimden korkup, sisli cümleler kurmasan, belki hala benimleydin. Kim bilebilir ki? Artık çok mu geç bilmiyorum? Boğulmaktan da korkmuyorum, şarkılarımı da pandoraya koydum, artık susuyorum. Dizlerimde bitip tükenmek bilmeyen, çoğalan ağırlıkta izleri var yığınlarımızın, adını taşıyorum inatla. İnanması zor ama, hala eteklerim uçuşsa senden biliyorum...

Biliyorsun, işte gece çöktü üzerimize derken biraz sonra doğacak günü, yağmurdan sonra gelecek ılıklığı hani o işleyen iliklerimize, biliyorsun işte... sır 'sensin'. Uzayan yolların terli soluğu gibiyim şimdi, sızılı ve bitkin. Uzat elini yılgın bedenime, ateş sensin bense çoktan yanmaya hazır... Gelir misin ki aynı sunaklara benimle, burada işte bak hepsi. Dokunaksızlığı silip atacak nefeslere hasret her bir kolidor. Boğuluyorum Sevgili, bütün sunaklara düşman oldum. Kendi varlığımda türettiğim senle konuşuyorum, sesim çarpıyor yüzüme ve can alıcı bir gerçek peydah oluyor sabahın en orta yerinde. En bitkin mahrem yanlarımla yorgana sarılıyım, sense millerce ötede, kendi mabedinde gömülüsün.

Ölüyorum kılıcı keskin Agaperon! Ve zaman seni tozuyor yine usul usul. Vakit geçmeden, nefesim tapınağımı terk etmeden kırbaçla atını ve uzat elini, tutabilirim! Ve hatta sesin eşlik etsin kulağımda günlük telaşlarıma. Konuş, hiç susma, gel ve gitmek olmasın bir daha rotanda…

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder